SONA VƏLİYEVA

SƏRÇƏLƏRİN YURD SEVGİSİ

Narbənd ağacının

kölgəsi mənim,

üstü sərçələrin.

Yuva qururlar budaqlarda

      səslə-küylə.

Bu ata sərçə tərs,

ana sərçəninki bəhsə-bəhs.

   Cik-cik;

  o  yan alçaq,

      bu yan dik

belə olmaz,

sök təzədən tik.

Elədə üzü quzeyə düşəcək,

belədə körpələr üşüyəcək.

Bu yandan külək əsəcək,

qapını belə döndərək.

Yox onda evin içi görünəcək-

qadın sərçə deyinir;

Bu yay evi, qaranquş yuvası deyil-

payızın yağışını,

qışın qarını düşündünmü?-

deyir.

Yığışırlar sərçə qohumlar,

əqrabalar.

bu sərçələr yuvacanlı,

Bu sərçələr ailəcanlı,

ağbirçəkli, ağsaqqallı.

Qulaq asmırlar nə deyir,

O sərçə dəliqanlı.

Min ölçüb bir biçirlər.

Təməli sevgidən, duadan

Divarı palçıqdan, samandan,

Çimdik- çimdik,

dimdik- dimdik,

min əzabla yuva qururlar.

Sərçələr yuva qururlar,

Sərçələr yuva qoruyurlar.

Bəzən bir sərçə yuvası

önündə

ölüm-dirim

savaşı gedir.

Cik-cik,

Bizimdir, biz  tikmişik.

Cik-cik ölərik, vermərik.

Yurd davası,

ocaq davası,

ədalət, zəfər duası

cik-ciklərdən ucalır.

Balaca quş, torpaq

davası aparır.

Məğlub olsa, ağac Vətəni

    düşmənə qalır.

Bir yandan yağış, daşqın,

bir yandan zəlzələ,

bir yandan vulkan

      başlayır.

Cik-cik, öz dərdimiz

azmış kimi,

bu da üstəlik.

Günah da, əməl də bizim

Tanrım, biz də deyəsən,

İnsanlara bənzədik,

Quşlar insana bənzəmək istəmir.

insan quş tək vəfalı

          deyil,

         tanrılı deyil.

(Quş ən azı su içəndə tanrıya

baxır).

Quşlar göz görə-görə

yuva üstə, budaq üstə

  davaya çıxır.

Biz adam olsaq da

quşlar kimi  bacarmadıq.

Sərçələr qədər birgə

yuva qurmağa,

birgə yuva qorumağa

 varmadıq.

Tanrım, ucadan

  uca Tanrım.!

Biz yurd üstə savaşıb

Yurd üçün ölməməyin

Sevib, qoruya bilməməyin

cəzasını çəkirik.

Bizimki bizdən keçib.

Hərə öz əməliylə,

    öz zavalıyla...

Sən bu dağılmaqda

olan dünyanı,

yuva quran, bala qoyan,

qorumağı bacaran,

əzabkeş, yurdkeş

sərçələrin yurd

sevgisinə bağışla,

çör-çöp sevgisinə

bağışla.

AY QAPI BAĞLAYAN

AY QAPI BAĞLAYAN

(Taleyi bağlı qapı arxasında həll edilən millətlərə)

Bu yandan açarı mənəm,

O yandan kimdir bağlayan?

Tanrı əliylə açıram,

Dayan, ay qapı bağlayan.

Kimi bir salama yozar,

Kimi taleyinə yazar.

Bu nə dərddi, bu nə azar,

Bəsdir, ay qapı bağlayan.

Kimisi bir hayla açdı,

Kimisi duayla açdı,

Kimi də ah-vayla açdı,

Kimsən, ay qapı bağlayan?

Bu qapının cırıltısı

Min ilin qəlb sızıltısı...

Dərbənd, ya Gəncə ağrısı

Gəl açaq, qapı bağlayan.

Bu qapı gözüm qapağı,

İçi Vətənin torpağı.

Ürəyim yağı tapdağı,

Sən də bax, qapı bağlayan.

Keçmədim qapı varsa da,

Dərdi düşmən çarasında.

Torpaq, qapı arasında

Can verir, qapı bağlayan.

Aç, keçək, görüm yol hanı?

Ovut qəmdən oynayanı.

Gözümdə qapı dabanı

Öldüm, ay qapı bağlayan.

O ağ şallı kimdi, gəldi?

Duası haqqa yüksəldi.

Yağışdan açar ələndi –

Götür aç, qapı bağlayan.