SONA VƏLİYEVA
ƏLLƏRİM
Əllərim milyon ilin
əlləri -
Mənim yaşıdım deyil,
Özümə, üzümə bənzəmir.
Özgənindir elə bil.
Gecələr yuxumda
Qolumdan şürüşür,
cildini dəyişir.
Göyərçin olur əllərim.
Gözəl sözlər axtarmağa,
bir yolçuya qoşulmağa,
sehirli çıraq yandırmağa
div canı saxlanan yerdə
şüşələri sındırmağa,
dənizi ovcunda saxlamağa,
Аyı göylərdən almağa
gedir əllərim.
Yuxuda əllərim
çinar yarpaqlarına dönür.
barmaqlarım
küləklərə qoşulur.
Bir kimsəsizin qapısını
Döyür:
«Tak- tak»...
Kim inanıb açacaq?
Gələnə ümid olmayacaq
deyə -
qapı açılmayacaq.
Yarpaq əllərim havada
yellənəcək, saralacaq.
Yarpağa döndüyünü anlayınca
ağlayacaq.
Əllərim yenə
özünü unudacaq.
İlk bahara üz tutacaq.
Hey qaçacam dalınca,
səhərə qədər qaytarım deyə.
Dan yeri işıqlanınca,
çatıb görəcəm əllərim
yol ayrıcında,
əriyən qar içində
Bir cüt Novruzgülü olub,
Tanrıya yalvarır.
Gül duruşundan,
Tanrıya yalvarışından
tanıyacam əllərimi.
Əllərim beləcə,
itən ümidlərimin,
çatlayan səbrimin,
torpaq həsrətimin
heykəlinə dönəcək.
Məni əllərsiz görcək
yuxuma ağ donlu
mələk gələcək,
yuxumu yozacaq.
«Novruzgülü müjdədir,
əllərin
Bu bahar
azadlıq muştuluğu
gətirəcək»...
SALAM, ATA!
Salam, ata, mənəm, gəlmişəm,
Sən demişkən, sənin şəhərli balan...
Amma elə deyil, vallah,
Mən şəhərli olammadım.
Tələbə oldum,
Cox şeylər oxudum, bildim...
Amma misalımı
Oxuduqlarımdan deyil,
Nənəmdən, babamdan cəkdim.
Köməyimə gəldi
Evdə də, işdə də
Səndən, anamdan,
Hüseyn əminin lətifələrindən,
Fatma xalanın məsləhətlərindən
öyrəndiklərim.
Mən şəhərli olsaydım
Yuxularıma sahib çıxardım,
Yuxularımda sərgərdanam, ata,
Hər gecə yuxularımda
Kəndə - evimizə uçuram.
Elə bəxtəvər oluram ki,
Qucaqlayıram qoca tut ağacımızı,
Ağlayıram, gülürəm.
Atam, anam, bacım-qardaşım
deyirəm, tut ağacına.
Qonşular yığılır ətrafıma
Anamı səsləyirlər,
«gözün aydın, balan gəlib» deyirlər.
Sökülən köhnə evimiz
əl çəkmir məndən, yuxumda
Anam oturub səkidə,
əli qoynunda,
məni yola salır Bakıya.
Аğlayır, su atır dalımca «ya qismət
kim ölə, kim qala»...
Öyüd verir mənə...
İndi ki getdin, yaxşı oxu, bala...
Ata, elə o öyüdlə yaxşı oxudum, qurtardım.
Şəhərdə iş də tapdım,
O qalan qaldım,
Şəhərdə yaşadım, amma
Şəhərli olammadım.
Dəli olur burda adam,
Umacaqların təmənnaların əlində
Mən də özün kimi,
Nə desələr tez inananam.
Hamını özümə doğma sananam.
Ata, gur qara saçlarmın,
Dağ havasına boyanan üzümün rəngini
Deyən-gülən dəcəl qızının ilk rəsmini
Qəlbinə çəkdiyimdən
İndi qara-dinməz olmağımın
Bət-bənizi solmağımın
Fikrini cəkmə.
Yaşa dolduqca, qəribləşirəm, ata, bu şəhərdə
Həm də
min əzabla qurduğum evimdə.
Özüm burdayam,
Həsrətim sənin yollara çəpər olan
kirpiklərinin ucunda
Ruhumsa yollar ayrıcında...
Atam mənim!
YAZMADIĞIM ŞEİR
Yazmadığım şeir, bağışla
məni.
Əkmədiyim çinar pöhrəmsən,
Mənim günahımdan
doğulmayan körpəmsən,
açılmağa düyümlənən
qönçəmsən,
açmağa qoymadım.
İçimdən gələn haqq işığıydın
görmədim, duymadım,
qapını bağladım.
Bir az təpərə möhtacdın,
sənə qıymadım.
Havasız, işıqsız
boğuldun qaranlıqda,
məni bağışla.
Bir kişinin sayğısına,
bir cüt balamın
qayğısına,
evimin, gün-güzəranımın
ayağına yazdım səni,
yazmadığım şeir,
bağışla məni.
Yazılsaydın övlad dadıydın,
qəlb rahatlığıydın,
baş tacıydın.
Çox şeylərə qurban
verdim səni,
boğdum öz əlimlə
səni,
boğdum səni öz içimdə.
Hərdən günahımın
cəzasına çevrilirsən sən də
sevgisizlik davasına,
qayğısızlıq qayğısına,
ev darlığına,
dəli eləyən
baş ağrısına dönürsən,
içimi didirsən,
“dözmək yaxşısa,
döz görüm!” - deyirsən.
Əzabım, itən ağız dadım,
günahım, cəzam
mənim,
bağışla sən Allah,
yazmadığım şeirim.
QAPI ÜSTÜNDƏKİ AD
Nə müddətdi
Özü açmayan qapını
Övladları açır.
Hər gün gözlər ata adıyla
Görüşür, öpüşür
Hal-əhvallaşır.
Qıymadı, qoymadı qadını
Götürsünlər adını qapı üstə...
Elə bildi
Adını çıxarsa ordan
O andaca evdən çıxacaq,
Yaddan çıxacaq.
Yoxluğunu hamı duyacaq,
Hər şey sona yetəcək,
Adını çıxarsa
Bu evin kişisi
Küsəcək,
Bir daha geri dönməyəcək.
Adını çıxarsa
Bu ev yiyəsiz,
Sahibsiz görünəcək.
Kiçiksiz ev
Arxasız, çıraqsız…
Kişisiz ev
Ürəksiz, dirəksiz...
Bəzən də
Bezər qadını həyatından,
Gərəksiz görünər.
Saxladı
Qapı üstə
Adını.
Qadını
Pəncərə önündə
Gözləri yol çəkəndə,
Kimsə döyəndə
Qapını,
«Kimin evidir?» -
Soruşanda
Qürurla söylədi:
- Görmürsən adını?
Sonra əliylə oxşadı, öpdü
Adını
Gözləri yolunu
Gözlədi.
Dili adını
əzizlədi.
Əlləri
Qapı üstə
İllər öncə
yazılan
Adını.
