SONA VƏLİYEVA
FAĞIR OĞLAN
(Fağır oğlanların dilin bilən yox,
Üz tutub buludla, çayla danışır.)
Faiq.
(Tələbə yoldaşımız Faiqin əziz xatirəsinə)
Dilini bilmədik,
Dərdini bölmədik,
fağır oğlan.
Sonra ayrılığın sətir-sətir
Misra-misra satdı
sənin nə çəkdiyini.
Çeşid-çeşid dərd torbası
Topa-topa ağ buludların
sirdaşı,
tənha ağacların dostu,
Qəmli bənövşənin qardaşı
fağır oğlan.
Anana qıymadığın, bacından
gizlətdiyin,
Atandan həya etdiyin,
Dostlarından dandığın
qəmli sevgi hekayətini
dinlədimi sonda
balaca qardaşın məzar daşı,
fağır oğlan.
Üzündə mələk həyası,
Dilində Tanrı duası
qəlbində sevgi yarası,
Yaşamaqdan bezib
ölümə üz tutan,
Ayrılığa yol olan, yolçu olan
fağır oğlan.
Torpaq məlhəmdi, sərindi
yaman.
Məzar laylalı beşiyin,
Torpaq ana qucağın,
Söylə, dincəldimi əlacsız
yaran,
fağır oğlan?
2006-cı il, dekabr
YARPAQ-YARPAQ
İçimdə göy üzü tutulub,
Boğuluram yarpaq-yarpaq.
Ağacam yerdən göyədək,
Doğuluram yarpaq-yarpaq.
Dərdim yurd yerinin dərdi,
Hansı günaha görədi,
Nə səpmişdim, nə göyərdi
Yığılıram yarpaq-yarpaq.
Bəxt yiyəsi, qəlb yiyəsi,
Bu eşq Tanrının töhfəsi,
İçimdə torpaq naləsi,
Sovruluram yarpaq-yarpaq.
Oba köçmüş, ocaq diri,
İçim xal-xal yanıq yeri,
Ölən Tanrı bəxtəvəri,
Doğranıram yarpaq-yarpaq.
Bu cənnət, bu da cəhənnəm,
O əzrayıl, bu da ki mən.
Qələmimnən, qələmiynən
Yazılıram yarpaq-yarpaq.
Yol hanı çıxıb getməyə?
Qaçıb ölümü ötməyə,
Külümdə od böyütməyə
Bağlanıram yarpaq-yarpaq.
Can dediyim qorxum imiş,
Uçub gedən ruhum imiş,
Ölüm solğun yuxum imiş,
Oyanıram yarpaq-yarpaq.
QAPINA GƏLDİM, İLAHİ!
Günahımla, suçumla,
Savabımla, borcumla,
Ürək adlı boxçamla,
Qapına gəldim, İlahi!
Bir ömür də gül əkdim,
Sevinc verib, qəm çəkdim,
Yerdən öncə mələkdim,
Aldandım gəldim, İlahi!
Ömrüm özüm biçimdə,
Sevgim, duam içimdə,
Yol başladım içimdən
Qapına gəldim, İlahi!
Sonum əvvələ bəlli,
Üç ağıllım, beş dəlim...
Nə əkmişdim, nə dərim?
Əli boş gəldim, İlahi!
Kimə qaldı yurd yeri,
Əlim çatmır, əl verin...
Ürəyi qəm-nisgilli,
Qapına gəldim, İlahi!
Yolum tikanla bələndi,
Naxışlandı, ilmələndi,
İçimdə dərd qıfılbəndi
Qapına gəldim, İlahi!
Çoxum, azım sənə bəlli,
Duam, yazım sənə bəlli,
Etirazım sənə bəlli,
Qapına gəldim, İlahi!
Bir yol açılar gəlləm,
Bir gün seçilər gəlləm,
Bir gün öncədən biləm
Deyəm ki gəldim İlahi!
ƏHVAL
Göymü dərin, yermi dərin,
Yeddi qatda yeddi Dərin.
Açsam qəlbimdəkiləri,
Duyanı tapılarmı?
Bu payızdı, bu da ki, qış
Günlər gözümə dayanmış.
İtən yurd yerin tapmamış
Gözlərim qapanarmı?
Göz dəydi doğru sözümə,
Qorxular çıxdı izimə
Güzgülər durdu üzümə
Baxanlar tanıyarmı?
Cığırlar var yoldan öncə,
Başlanğıcı sondan öncə,
Tanrıdan deyilməyincə
Bircə söz yaranarmı?
ÇOX ŞEY İSTƏMİRƏM ALLAH BABADAN
(Bir rəsm əsəri önündə donub qalmışdım. Balaca bir oğlan uşağı küçə divarına evsizlik yanğısını günəşli bir pəncərə çəkməklə ifadə etmişdi. Nimdaş paltarda, köhnə qutu üstündə, yanında təbaşiri, sanki ev tikib, içində şükürlü bir Tanrı bəndəsi kimi oturmuşdur.)
Ehey, sizə səslənirəm, dünyanın varlı adamları,
Başı göylərə dəyən, uca-uca,
axça-axça evlər, hər şeylər
Sizin olsun.
Neynirəm ki,
...mənə qıymağa,
Dünyanı tanımağa, duymağa
İnsan tək yaşamağa,
Mən çox şeylər istəmədim ki,
Allah babadan.
Hamı kimi bir evimiz olsun,
Tək pəncərəli, tək odamdan
Günəş gülümsəsin üzümə.
Pəncərəmi açım – günəşlə hava,
Qol-qola gəlsin evimə.
Bütün havanı doyunca çəkim içimə,
Unudum əzablarımı uşaq dilində,
üz-gözündən,
ruzisindən mənə bənzəyən sərçələrlə
dərdləşim, dilləşim sərçə dilində,
Yuxularımda çaldığım kamanın səsi tək
Ruhumu oxşasın külək.
Sonra... sonra söykənim pəncərəmə,
Gözlərim bir nöqtədə,
Əllərim Allah babaya duada:
Dünyanın bütün evsiz uşaqlarına
Ev arzusuyla...
