Sona Vəliyeva

Özümlə söhbət

Elə bil yer üzü boşalıb,
hamı məni atıb gedib.
Bəlkə, heç doğulmamışıq –
ömür ağlımızdan keçib.

Kim üçün darıxar könlüm?
Niyə yol çəkər gözlərim?
Hardasa mənsiz ağlayır
yazılmayan son sözlərim.

Bir Allah, bir söz vəfalı,
güvənməyə kim qalıb ki?
Uzaqda bir qurd ulayır,
səsi qürbət, həsrət zəngi.

Ən rəhmli bildiyim kəs,
demə, ən zalım adammış,
Bizi günaha çəkməyə
Şeytan Haqdan zaman almış.

Şükür, yolum eşqdən başlar,
bir yol üstə min qapı var.
Çevrilən qum saatıyam,
“əvvəl-son”u kim hesablar?

Ömrümüz, gedişimiz

Gələndə müvəqqəti
sevincləri,
müjdələri,
gedəndə
içimizdə
götürdüklərimizi hesablamasaq,
dünyaya əliboş gəlib,
əliboş gedirik...
Biz getsək də,
bizdən sonra,
nələrsə mütləq qalır...
Ölüm bizdən hər şeyi
alıb apara bilmir –
yaxşılıq, pislik kimi...
Xatırlanacaq nələrsə qalır...
Bir nisgil,
dərd,
kədərli, unudulmayan xatirə,
ağrıyan giley,
və ya sonralar xatırlandıqca
gözyaşı fırtınası yaradan
nələr-nələr...
Ən əvvəl
qapı arxasında
boş qalan
bir cüt ayaqqabının hıçqırtısı,
dünən boyunu bəzəyən,
bu gün yoxluğunu qucaqlayan
geyimlərinin ağısı,
ürəyi deşər.
Sonra gözdən gələn
kədərin acı taleyi
gilələnər üzümüzdə...
Sonra,
sonra ayrılığın toxtaqlığı
baxışlarda yol çəkir...
Həsrət dözümə döndükcə
bu gedişdən
uzun bir yol,
yolun işığında donan
bir nöqtədən
xatirələrin
boy-boy göyərməsi başlar.
Gözlər yol çəkə-çəkə
gedənləri yuxulara gətirər...
Hər kəsdən bu dünyada
mütləq nələrsə qalar...

Ömür nağılı

Biz Oradan göndərildik.
Az getdik,
üz getdik,
min yalana bürünüb,
dərə-təpə
günah keçdik,
kimimiz iyirmi,
otuz,
kimimiz əllini,
kimimiz yüzü keçdik...
Əlimizdə ömür dəftərimiz,
Allaha yetişib, gördük,
hamımız eyni ölçüdə,
iynə boyda
ömür yolu keçmişik.
Qayıtmağa nə işıq gələn tərəf,
nə də tüstü çıxan yer görünər...
Sən demə,
gəliş biletimiz bir tərəfliymiş.
Üstəlik, dönmək istəsək,
mümkün olmaz.
Baxıb görərik ki,
geriyə dönən körpüləri
gələndə ömrümüzdən
söküb gəlmişik...