Sona Vəliyeva

Özümə etiraf

Can Yücəlin “Kəndimdən özür dilərəm” şeirini dinlərkən...

Hamıdan vəfalı içimdəki “mən”,

Qəmimi ovudar, dərdimi bölər.

Özüm öz qəlbimin qadasın alım,

Məni misra-misra təzdən göyərdər.

Küsülər, qayğılar ömrü əyəndə,

Ruhuma bir məhrəm sığal gətirər.

Bir sözdən dolanda göz yaşlarımı,

Gözümdən öpərək, içinə çəkər.

Yağışdan, doludan, ömrün qışından

Mənim sığındığım güvənc yerimdi.

Səhra yolçusu tək susuz yananda,

Xızır duasında su sərnicimdi.

Hamı gələr, gedər, odur həyanım,

Hər sözü, hər dərdi hamı anlamaz.

İçimdəki sirdaş, içimdəki dost,

Kədərimi bölər, sevincə qıymaz.

Başıma dolanlar, ömrüm alanlar,

Yaxşılıq bitəndə qaçıb gedərlər.

Heç vaxt qayğısına qalmadığım “mən”

Anamdan da zirək hayıma yetər.

Məzəmmət, danlamaq asılar qəlbdən,

Dilinin ucundan qayıdar sözlər

Qəlbin küsüsündən göyərən giley,

Sükutun dilində sözə çevrilər:

(Mən sənə, o vaxtlar demişdim axı...)

Ağrıyar, sızlayar, göynəyər ürək,

Məni kim ovudar dost “mən”dən özgə.

Çovğundan, borandan keçib gedərəm,

İçimdəki “mən”dən güc göyərincə.

Dənizin üstündən doğan günəşə,

Ruhun yelkənində məni götürər.

Şükrümü, səbrimi göylərə səpib,

Duama cavablı məktub gətirər...

Bəzən çox yerlərdən ayağım kəsər,

Şöhrət parıltısın rəddən, rədd edər.

Həqiqət yolunda könül xəlvətgah,

Heçliyə yendikcə ömür yüksələr.

Yüksəliş dərədən yol olar dağa,

İçimdəki məni zirvə çağırar.

Sözdən kərpic-kərpic qala ucaldıb,

Üstündə şeirimi bayraq tək asar.