SONA VƏLİYEVA

Dualar, sevgilər

(Həyat yoldaşı ürək əməliyyatı olan qadının dilindən)

Daş altda sıxılan əldir ümidim,

Boğulub qalaram öz harayımda.

Uzanar dəqiqə, dayanar zaman,

Dar ağacıdı hər saat əqrəbi,

Dözüm kəndir olar, asılı qallam.

Nə zaman ölçülər, nə də ki məkan,

Ümid də, səbir də gen durar məndən.

İtər palatanın qapı-bacası,

Bir saat içində min kərə ölləm,

Təsəlli verməyə gəlmirsən nədən?

Sənin can ağrına bələnər ürək,

İlğıma döndərər dünyanı kədər,

Dedin ki, güclüsən, bəlkə, eləymiş

Əllərin əlimdə olana qədər.

Ölçüsüz, biçisiz bu doğmalığın

Bilirsə sirrini, qoy Tanrı desin.

Məni bu dünyanın təkləməyindən

Qurtara bilərdi tək sənin səsin.

Günəş istisində çovğun, boran var,

İçimdə min qışın küləyi əsir.

Əlim çarpazlanır sinəmə sarı

Görürəm ürəyin əlimdə əsir.

Əlim ürəyindən sorar “necəsən?”

Qorxulu, ağrılı cavablar sızlar.

Bu ağrı bir ömür qazancımızsa,

Paylaşaq onu da öz aramızda.

Gedişli, dönüşlü yolayrıcında

Sevgi sınağı var, dayanmalısan.

Qorxulu yuxudur bu gün olanlar,

Çalışıb yuxudan oyanmalısan.

Qayğı yanğısında əriyən ömrün

Umu-küsüsü də sevincmiş, demə.

Yaxamı dərdlərin əlinə qıyıb,

Məni tənhalığa dəyişib getmə.

Dualı göz yaşım sevgi məktubu,

Dolutək, yağıştək göy üzün döyər.

Tanrı yol göstərər göy qurşağıyla,

Ömrümə dönməyə yollar görünər.

 “Gəl gedək” deyirsən...

 (Ömür-gün yoldaşıma)

“Gəl gedək” deyirsən, bir yerimmi var?

Yollarım uzanır özümə sarı.

Dünyanın sərhədi sözdü içimdə,

Yenə də dönəcəm sözümə sarı.

Yol var, tək varmağa ayaq getməyir,

Arzu var, içində ümid bitməyir.

Ürəyin tək məni götür, get deyir,

Gözlərin yol çəkir gözümə sarı.

Əl-ələ yol gedək, yön bilinməsin,

Əvvəlin başlayaq, son bilinməsin.

Getdiyin mənzili yol özü desin,

Yıxaq bu dünyanın kədər hasarın.

Ömrün yozulmağı, yorulmağı var,

Ələnib, durulub, sovrulmağı var,

Varın yox olmağı, yoxun varı var,

Gəl gedək, “döz” deyib dözənə sarı.

Sevgi də Tanrıdan ömür payıdır,

Sevən var, ilk gündən yollar ayırır.

Bəlkə də, ayrılıq ayrılmamaqdır,

Üz tutdum, soruşdum yüzünə sarı.

“Gəl gedək” deyirsən, sormam niyəsin,

Sevda yolçusuyuq, yollar sevinsin.

Döydüm iç qapımı – ay ev yiyəsi,

Gördüm sən gəlirsən üzümə sarı.

Qürurum

(Çingiz Aytmatovun “Qırmızı yaylıqlı qovağım mənim” əsərinə)

Sevgidən ucada durar qürurum,

Yarıcan gedərəm, yardan gedərəm.

Soyuq yalanların buzunu qırıb,

Qəlbində yox olan vardan gedərəm...

Bir ömür yığdığım sərvət, var kimi

Yığıb xatirəni çıxıb gedərəm.

Əzabla qurduğum inam qalamı

Gözümün yaşıyla yıxıb gedərəm.

Nəfəsi, əlləri üstündə əsən

Bir qadın yoxluğu titrədər səni.

Bəlkə də, bir əşya itkisi kimi

Yaddaşın nə vaxtsa bitirər məni.

Son kərə qapının çırpılması da

Ömrünü-gününü alt-üst eləyər.

Hər gün qarış-qarış uzaqlaşmağın

Yol çəkən gözündə nöqtəyə dönər.

Qalmaq da, getmək də ayrılıqdırsa,

Dağılan könlümü qurmağın çətin.

Yuva qorumağa baş qarışınca

Nəyi unutmuşdu görən diqqətin?

Yanıqlar, yaralar yağışa həssas,

Gözümün yaşından için nəm çəkər.

Leysantək yağaram yuxularına

İlğım xəyallardan ümid göyərər.

Varammı, yoxammı, nə fərq eləyər,

Getməyim onsuz da arzulananmış.

Həsrətli sevginin ağrı-acısın

Yaxşı ki, ovudan qürur varıymış.