Sona Vəliyevanın şeirləri
YOL BAŞLAYIB GEDƏN KARVAN
(S.Hacıbəyovun «Karvan» simfonik lövhəsini dinləyərək)
Bir budaq kölgəyə möhtac,
Bir bulud yağışa ac
Dərdinəmi gəzir əlac?
Düşübdü çöllü-biyaban,
Yol başlayıb gedən karvan.
Bir yolçuluq köhnə mərəz,
Arxadan harayım yetməz,
Getdiyi yol gedər-gəlməz,
Sən nigaran, yol nigaran
Yol başlayıb gedən karvan.
Dünya oyun ötür-ötür,
Yükün əyər, yüngül götür,
Sən allah məni də götür,
Yarıyaq bu yoldaşlıqdan,
Yol başlayıb gedən karvan.
Bu nə tale, bu nə hikmət,
İtən torpaq, ya da ki, bəxt.
Görəm, görməyəm, ya qismət,
Gətirəsən çarə, dərman,
Yol başlayıb gedən karvan.
Ağ dəvənin üstə gözəl,
Gözündən yaş xəzəl-xəzəl.
Ölüm doğulmadan əzəl,
Qəribliyi, dərdi dastan,
Yol başlayıb gedən karvan.
Səhra uzun, yağış, külək,
Bu mənzilə kəsə gedək,
Yol azdırıb səni fələk,
Qarğıyıb başdan, binadan,
Yol başlayıb gedən karvan.
Bu zınqırov səfər himni,
Beynimdə ölənə kimi,
Mənim kinim, dəvə kini,
Bəxşişdi haqdan, xudadan,
Yol başlayıb gedən karvan.
Vətəndə Vətənə varaq,
Yolu yarı yolda qoyaq.
Haqqa üz tutub yalvaraq,
Çıxaq döyüşdən qəhrəman,
Yol başlayıb gedən karvan.
ÖZGƏ HAVALARA OYNAYAN GÖZƏL
(Barlarda, diskotekalarda, millətin dərdli çağında, vecsiz əhvalla oynayan qızlara)
Bu el düzümündən çəkilib dara,
Dərdin unudan xalq özü yaşamaz.
İçində böyüklük gəzdirənlərin
Sevinci qəmindən ucada durmaz.
Özgə havalara əriyən gözəl,
Yağmalanan elin dərdi kimindir?
Yanlışlıq ilmədə gözəldir, gözəl,
Bu səhvin ömürlük tale qəmindir.
Yox, yox, oynamağı ayıb bilmirəm,
Sükutlu toy evin yas yeri bildim,
Sən elə oynadın, üzündə sənin,
Bir bala dağına, yurd itkisinə
Havalanıb süzən bir ana gördüm.
Oynayan sən idin, yozan mən idim,
Dedim havalanıb, qəmdən oynayır.
Gedib Qarabağı, ölüb sevgisi,
Qəmindən süzülən dəmdən oynayır.
Nəvəsi deyilsən Burla Xatunun,
Qanında bir özgə qan yaşar sənin.
Bir oğuz gözəli, oğuz anası,
Dərdinə oynamaz bu məmləkətin.
Biganəlik xalqın Tanrı cəzası,
Bu gün pərən-parça torpaq kimiyik.
Gedəni dalınca tənha ulayan,
Yurdu yağmalardan ozan kimiyik.
İlahi, xalqımın dərdi ümmandı,
Damla günahları sən bizə yazma.
Torpaq itkisini, yurd itkisini,
Çadır həyatının tale yükünü,
Arsız oynamağın üzünə yozma.
BU SƏS MƏNİ ÖLDÜRƏCƏK
(Azərbaycan xalq artisti İlhamə xanıma)
Həsrət sındı çilik-silik,
Dəli sevda bir ömürlük.
Sözə, səsə sehirləndik.
Bu səs məni öldürəcək.
Bu səs tükənməyən ocaq,
Yanmayanı yandıracaq.
Ruhum bədəndən uçacaq,
Bu səs məni öldürəcək.
Unut dedin- səsdə üsyan,
Yandı hicran, dondu hicran.
Sevdim, seçdim Allahacan,
Bu səs məni öldürəcək.
Söz Tanrıdan gələn bir sirr
Deyilməyən sözün əsir.
Səs haqq yolu, son görünmür,
Bu səs məni öldürəcək.
Səsdən yol toxuyan, gedək,
Qəm evini yıxaq, gedək.
Sözdən çiçək göyərtməsək,
Bu səs məni öldürəcək.
Ayrılıq var, haqdan deyil,
Sınan tale bəxtdən deyil,
Mən ölməzdim, vaxtı deyil,
Bu səs məni öldürəcək.
