SONA VƏLİYEVA
ATA EVİM
Bir yüyənsiz köhləndi xatirələrim,
Ata evim.
Hər gecə yuxuma gələrsən,
Ruhuma dinclik gətirərsən,
Üstü dolu gilasıyla, tutuyla
Gözümə, könlümə toxluq əkərsən.
Ürəyimə genişlik gətirərsən.
Dağlarını köksümə sıxıb,
Bulaqlarını gözümə yığıb,
Böyüklük, aydınlıq gətirmək
İstəyirəm şəhərdəkilərə.
Paylı, boğçalı evim.
Gözum zilləndi bir nöqtəyə,
Kirpiyimdən asıldı dəcəl uşaqlığım.
Qızıma bənzər, pırtlaşıq saçlı
qız mənəm deyəsən.
İlişib qalmışam tut budağında,
Gözüm bulaq kimi dolub.
Yıxılmağamı bəndəm, ya sözü
Bəndəm.
İçimdə qərib duyğular,
Quş qanadında uçuram
Sənə doğru,
Ata yurdum.
Doyunca qalacağam deyə,
Gəlirəm, qala bilmirəm.
Səsləyir arxadan öz evim, ocağım.
Kimsə qohumlardan sataşır mənə,
Kimi də məni qınar:
«Çıxan qız çığdan baxar»
Zarafat önündə gülmərəm,
Dolan gözlərim içimə boşalar.
Siz Allah qınamayın məni,
Doğmalar,
Özüm də bilmirəm nəyin
Möhtacıyam.
Mən bu yollardan nigaran,
Yol ayrıcında bitən,
Tənha gilas
Ağacıyam!
DÜNYA GÖZLƏRİMDƏ ÇƏHRAYI RƏNGDƏ
(«Dünyanı çəhrayı rəngdə görürsən» deyən rəfiqəmə)
Bir nağıllı dünyam gen düşdü məndən,
Qayası çəhrayı, daşı xınalı,
Canımın istisin, ağzımın dadın
İtirdim o yerdən, yurddan aralı.
Kürüydüm, dəcəldim, ərköyün idim,
Analı, nənəli dünyam var idi.
Mənim oyuncağım böcəklər, quşlar
Mənim oyuncağım göy qurşağıydı.
Dünyanın nəfsindən, məkrindən uzaq,
Şeytan əməlindən, şərindən uzaq,
Dünyada qazancı bir halal ocaq,
Öyrəndim bu rəngi saf adamlardan.
Satmağı, ölçməyi sayıb bilərlər,
Burda nəyin yoxsa, eyhamla bildir.
Ehtiyac tərəzi, səxavət cavab,
Halallıq bu yerdə göz bəbəyidir.
Qapılar kilidsiz, darvaza açıq,
Dar gündə yanında min köməyin var.
Gözəllik, böyüklük, saflıq içində,
Gözüm çəhrayıya alışdı ancaq.
Gözümmü, ağlımmı, qəlbimmi haqlı,
Bu yaşımda nə dəyişim, nə anım?
Dünyanı ağ, qara görmək üçün mən
Gərək əlifbadan başlayım, canım.
Mən layla eşitdim çəhrayı rəngdə,
Mən öyüd eşitdim çəhrayı rəngdə.
Üzümdə göz yaşım möcüzə, Vallah
Görsən inanmazsan - çəhrayı rəngdə.
KİMSƏ YOXDUR AĞI DESİN BU KƏNDƏ
(Dedilər kəndlər boşalır)
Ana köçüb, bacı köçüb bu kənddən,
Şərbət köçüb, acı köçüb bu kənddən.
Oğulların tacı köçüb bu kənddən,
Kimsə yoxdur ağı desin bu kəndə.
Sükut burda büsat qurur, toy qurur,
Qapısını yağış döyür, qar vurur.
Ruzisini qara yellər sovurur,
Kimsə yoxdur ağı desin bu kəndə.
Kimsəsiz gözəldir, yoxdur baxanı,
Sökülüb barısı, uçub eyvanı!...
Köçüb əzizləri, gedib yaxını,
Kimsə yoxdur ağı desin bu kəndə.
Bu kəndsiz nəçiyik, kim idik, kimik,
Dərd üstündə qəm naxışı-yetimlik.
Ruzisini qurda-quşa yedirtdik.
Kimsə yoxdur ağı desin bu kəndə.
Yönüm düşməmişdi gör haçan idi,
Canımın, ruhumun dərmanı idi.
Anam sağ olsaydı iş asan idi,
Kimsə yoxdur ağı desin bu kəndə.
Əl saxlayın, ay köçənlər, ay adam,
Ay yad yerlə sultan adam, xan adam.
Ay öləndə qiblə bilib üz tutan
(Balam deyib qucağında ovudan,)
Kimsə yoxdur ağı desin bu kəndə.
