SONA VƏLİYEVA
BİR HAVASIZ HAVA ÇALIN
(Mahirə xanıma…)
(Bir məclisdə hərə bir hava çaldırıb oynayırdı, mənim də içimdən bu keçdi!)
Bir havasız hava çalın,
Durub oynayım, oynayım.
Başımdakı havam yetər,
Süzüm, oynayım, oynayım.
Qəm çiçəklik, mən dəryazam,
Bütövlüyə tamarzıyam.
Ey bəxt verən, qismət yazan,
Zülüm, oynayım, oynayım.
İndi bizə bu yaraşıq,
Gözü nəmli başı daşlı,
Qəm kədərlə qarşı-qarşı,
Süzüm, oynayım, oynayım.
Kimin havası çalındı,
Kimin havası alındı,
Torpaq getdi, el talandı,
Dözüm, oynayım, oynayım.
Əlimi başına qoyum,
Haran ağrımır, ay Vətən?
(Üz döndər biz təpərsizdən.)
Bir qarış yer verirmisən,
Ölüm, oynayım, oynayım.
Aşıq gəlsin, ozan qalsın,
Dərd içindən yol aransın.
Yaramın qönçə qaysağın,
Üzüm, oynayım, oynayım.
«Köçəri» çal, köçən mənəm,
Yurd yerindən pərən-pərən.
Çal, gora gedən qız mənəm,
Özüm oynayım, oynayım.
Bakı 2003
KƏSİLƏN MƏKTUBLAR
(Elektron poçtlar canlı poçtalyonların gətirdiyi sevinci çatdıra bilməz)
Bir səhər, dan üzü qapım döyülə,
Deyilər uzaqdan sənə məktub var.
Həsrətin sevinclə üz-üzə gələ,
Görəm unutmayıb məni adamlar.
Sevincdən titrəyəm, ürəyim əsə,
Ünvan oxumağa səbrim çatmaya.
Aramayam kimdi yazan, göndərən,
Məktub həsrətimə nöqtə qoyula.
Nağıla, yuxuya dönə bu məktub,
Qapısı, bacası çətin tanıla.
Bəlkə, bəlkə, fikirləşəm,
Min ad düşə yadıma.
Qırxıncı otaq tək yol uzun ola.
Bir an tələbə olam, yəqin, evdən yazıblar,
Bir xəttin kəməndinə, sehrinə düşəm, qalam.
İçimdən bir xəfif gizilti keçə,
Xəlvət oxumağa bir yer axtaram.
Tanrı töhfəsi tək öpəm, oxşayam,
Sətirlər dost-doğma balam kimidir,
Yadıma, İlahi, gör nələr düşür,
O qonşu oğlanın bir vaxt yazdığı,
Ən şirin, ən dadlı yalan kimidir.
Ürəyimdə arpa boyda, buğda boyda böyüyən,
Sətir-sətir ünvanıma yol gələn.
Gəlib məni əvvəlki tək görməyən,
Məktub dostu necə ovudum görən?
Hərif-hərif, heca-heca yoğrulub,
Ozan dilli, dərviş dərdli məktublar.
Eh, mənim arzularım yol gələn məktub,
Gözlərim ölüncə yollarda qalar.
KASIBLIQ
Bir ağacın iki qolu
biri tənbəllik,
biri bəxtsizlik,
Yetişən meyvəsi-Kasıblıq.
DƏRD
Nə ürək dərd çəkər, nə kədər yeyər,
Bir az sevinc ilə yaşaya bilsən.
Eh, dərdi yazmağa nə vardı axı,
Dərdin öz dilində danışa bilsən.
YOLDAŞ OLAQ
(Kərkük mahnılarının əvəzsiz ifaçısı Nərminə xanımı dinləyərkən)
Yoldaş olaq, çıxaq yola,
Gəl özünlə apar məni.
Doğmaların içindəcə,
Tənhalıq öldürər məni.
Bu səs durna qatarı,
Qorxuram təklənəm, qalam.
Getsəm yolum bilinməz,
Qalsam, yoldan nigaranam.
Bu nə səs, necə oxudu,
Dərd üstə hicran toxudu.
Bir qərib gözəl hönkürdü,
Göz yaşın silən yoxuydu.
Evlərinin dalı yonca,
Yol başladım səs boyunca.
Yollar uzun, dərdim boxça,
Daşımağa yoldaş gərək.
Yol daşından yolu keçək,
Yolların göyçəyin seçək.
Dərd daşsa ətəkdən tökək,
Yoxsa ömür yorar bizi.
Yoldaş olaq, əldə çıraq,
Yol başlayaq, yerdən uzaq.
Gəl bu səsdə yuva quraq,
Görməyənlər qoy görməsin.
Yoldaş olaq, yola varaq,
Hardan qismətimi yozanım gəlsin.
Qərib tək dadıma qəfil yetənim,
Tərs yolu düzünə yazanım gəlsin.
