Sona Vəliyeva
ƏKİZLƏR BÜRCÜ VƏ YA AVTOPORTRET
Kövrəyəmmi, ciddiyəmmi,
İkiyəmmi, təkcəyəmmi?
Özümdən sorub gəldim
Kimsən, Allahın adamı?
Ruhumun gecə-gündüzü,
Yeddi yolu, qatı varmış.
Üzüm əlacsız güləndə,
Gözüm dalda ağlayırmış.
Özümə yol başlayıram,
Elə yollarda itirəm.
Əlim doğmaların üstə,
Özüm baş alıb gedirəm.
Gedirəm bu iki yolla,
Yerlə göyün arasıdır.
Rəngli yuxum oğurlanıb,
Qalan ağı, qarasıdır.
Bir əlim boş, biri dolu,
Çoxuna varlı kimiyəm.
İki mələyin yazdığı
Ən ağır çiyin yüküyəm.
Nifrətlə sevgimin həddi
İki kirpik məsafəsi.
Bir qulağımda şeytanın,
Birində Tanrının səsi.
Kiməm, niyə gəlmişəm?
Yolum hayanadır belə?
Ölüb yox olmaq var ikən,
Var olmuşam bilə-bilə.
Bu da əkizlərli ömrüm,
Kimə qıyım, kimlə bölüm?
Ruhum balama həyandı,
Buraxın, rahatca ölüm.
***
Dolan buludam Allah,
Yağsam, günəş çıxacaq.
Yüküm ağır, yolum uzun,
Bilməm, harda dayanacaq.
***
Yollar ümid, yollar işıq,
Çağırıb, ovudar məni.
Tanrı dərdlə üzləşənə
Dərmanı yolla göndərdi.
***
Əllərimdən əlini üzmə,
Yıxılsam ürəyim sınar.
***
İtirdiklərimizdən əlimizi üzüb,
İtirmədiklərimizi gəzirik.
AY QARAGİLƏ
AY QARAGİLƏ
Bu sevgi özündən əvvəl doğulan,
Səni taleyimə yazdı Yaradan.
Bir ömür yol gəldim, dolanbadolan
Dilim susan oldu, ay Qaragilə.
Gəldim qəlb evinə sevgi olmağa,
Gəldim üsyan edəm ayrılıqlara,
Gəldim qaçıram lap uzaqlara,
Yolum kəsən oldu, ay Qaragilə.
Bu əzab ruhuma doğma, müqəddəs,
Ayrılıq günahsa, necə yuyaq bəs.
Tökmə göz yaşını sel kimi əbəs,
Günah səndə oldu, ay Qaragilə.
Gözündən alışan kədərə neynim,
Mən hicran danışan qədərə neynim,
Puç olan ömürə, hədərə neynim,
Eşqin dastan oldu, ay Qaragilə.
Bu şəhər özgədir, qərib gəlmişik,
Dolanbac yollarda itib gəlmişik,
Bizə qismət qəhət heç bilməmişik,
Sonda duyan oldu, ay Qaragilə.
GƏL, SƏNƏ BİR HƏZİN ŞEİR OXUYUM
Bu da bir fürsətdir, ələ düşməyən,
Sözlərin mələklər göydən gətirən.
Min ildir heç kimə söylənilməyən,
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
Səhra istisində kölgə gəzəntək,
Xəstənin umduğu quzey qarıtək,
Üzüm giləsitək, nar giləsitək
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
Tanrı göndəribdir dərman, dad kimi,
Gəl məni qınama belə yad kimi,
«Min bir gecə»dəki Şəhrizad kimi,
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
Sözdən uca, sözdən qoca nə vardı?
Həm dostumdur, həm düşməndi, həm yaddı.
Tanrı ruhumuzu sözlə oyatdı,
Gəl, sənə bir həzin şeir oxuyum.
İçim çiçəkləyən badam ağacı,
Tanrı möcüzəsi, ruh ehtiyacı.
Dövlətim, sərvətim şeir qazancı,
Gəl bölək səninlə, şeir oxuyum.
SƏNİ YOLA SALDIM
Bir kimsə qəlbimi ovuda bilməz,
Səni yola saldım, tənhayam bu gün.
Bir belə doğmanın içində, Allah,
İnsan tək olarmış belə büsbütün.
Belə həsrətləri az çəkməmişəm,
Belə tənhalıq da heç vaxt olmayıb.
Deyirəm dünyada sevgiylə dözüm,
Yaxşı ki, ikisi əkiz doğulub.
Bu gündən ümidim yollar, məktublar,
Yanında olacaq yarı canım da.
Sənə çətin olsa, bircə telimi,
Simurq tükü elə, hazıram orda.
Bu gündən gecələr qanad açaram,
Birbaşa uçaram elə sənəcən.
Bu gündən ayların günləri uzun,
Bir əsr yol gələr gülüm, sənəcən.
Bu elə sevgi ki, elə tale ki,
Vüsalı bəxtindən uzaqdır bir az.
Yüz Sənəm həsrəti, Qərib dərdlisi,
Yığılsa bu günü mənə tay olmaz.
Səni yola saldım, sakit, səmirsiz,
Siqaret çıxardın, içim alışdı.
Qəlbindən keçəni, nə çəkdiyini,
Gözlərin astaca mənə danışdı.
Məndən uzaqlara yol gedər sevgim,
Ürəyi mənimlə olacaq hər an.
Bir sevgi duası, bir qız duası,
Onu qoruyacaq eşqdən, bəladan.
