SONA VƏLİYEVA
 

AY

Göl üstə düşən şəklinə baxıb
ağladı ay.
Qorxdu göl üzündən “qovulmağına”...
Balıqlar üzdükcə əksinin üzündə
İnandı ayrılıqların yosun qoxusuna...
Ağladı başına gələnlərə:
Allahım, məni
yerə çıraq etməyin xətrinə
dolandır başına.
Rəva bilmə yer üzünə...
Bu nə əksim su üzündə?
Yer üzündə?
Yağışlar yerdən küsərsə,
sular yerdən göyə qalxarsa,
balıqları ulduz yerinə göydə üzərsə,
demək, yer-göy dönüb tərsinə...
Yer üzü günahdan boğulur,
bizi yerdən aralı tut, İlahi,
Rəhmin gəlsin göy üzünə!

NÖQTƏ

Milyon-milyon il əvvəl
mən bir nöqtə idim:
əzəlim,
yaddaşım Tanrıya bəlli.
Allah bir nöqtədən
üz, göz,
qaş verdi mənə –
mənaya gəldim.
Ağlım,
duyğum,
hissim,
əlim,
qolum,
nöqtədən aldığım hərəkət ahəngim...
Nöqtədən böyüdüm,
böyüdüm.
Tanrı ruhundan ruh verdi mənə –
sevgiyə döndüm,
möcüzə baş verdi,
insan donunda göründüm,
Yerə endim.
Tanrı geri çağıran gün
Yerdən təzədən uzaqlaşa-uzaqlaşa
nöqtə kimi görünəcəm.
Dumanlı xatirələrdə
nöqtə-nöqtə izim qalacaq.
Tanrı kitabında yenə
nöqtə olmağa qayıdacam...

YAZ YAĞIŞI VƏ YER

Bu yaz gecəsi
nurlu, sirli,
bu yaz gecəsinin
yağışı fərqli...
Yağışla möcüzə
əkiləcək torpağa,
yer sancı çəkir ilk bahara,
bir azdan gözəlliklər doğulacaq...
Yerin ağrıları kövrək buludların
ürəyini deşəcək...
Buludun həzin hönkürtüsüylə
yerin ağrısı qarışacaq bir-birinə...
Ağrıdan bayılan torpağın üzünə
Allah göydən su çiləyəcək,
özünə gəlsin Yer qadın.
Şükür, mərhəmətinə, Tanrım,
doğulan səhərinə,
Şükür, yer üzünə göndərdiyinə,
Bəxş etdiyin gözəlliyinə...