Zamanın sükutu və sözün yaddaşı - Sona Vəliyeva yaradıcılığı haqqında yeni məqalə

10:53

05 Mar 2026

ZAMANIN SÜKUTU VƏ SÖZÜN YADDAŞI

Sona Vəliyevanın “Zaman xəbərsiz ötdü” əsəri insan ömrünün səssiz axarı ilə taleyin görünməz yazısı arasında qurulan poetik körpüdür. Bu əsər təkcə bir xatirə və ya ötüb keçmiş günlərin nostaljisi deyil, bu, zamanın sükut içində danışması, sözün isə yaddaşa çevrilərək insan ruhunda əbədi iz qoyması haqqında dərin fəlsəfi düşüncədir. Müəllif zaman anlayışını sadəcə saatın əqrəbləri ilə ölçülən mexaniki hərəkət kimi təqdim etmir, zaman burada canlıdır, nəfəs alır, hiss edir və ən əsası xəbərsiz ötür.
“Zaman xəbərsiz ötdü” ifadəsi özündə böyük bir metaforik yük daşıyır. Burada “xəbərsiz” sözü təsadüfi deyil. İnsan çox zaman yaşadığını yaşadığı anda dərk etmir. Günlər bir-birinə qarışır, illər sükutla arxada qalır və insan bir gün dönüb baxanda anlayır ki, zaman onu gözləmədən keçib gedib. Əsərdə bu hiss incə lirika ilə təqdim olunur. Müəllif zamanın qəfil yoxluğunu yox, məhz səssiz varlığını göstərir. Zaman qapını döymür, xəbər göndərmir, səs salmır, o, sadəcə keçir.
Bu məqamda “Zamanın qapısında dayanan insan” obrazı xüsusi diqqət çəkir. Bu insan kimdir? O, keçmişlə gələcək arasında dayanmış, indiki anın sərhədində öz taleyinə baxan varlıqdır. O, həm xatırlayır, həm də gözləyir. Həm peşmandır, həm də ümidli. O, zamanın axarını dayandıra bilməyəcəyini bilir, amma yenə də onun qapısında dayanaraq bir anlıq nəfəs almaq istəyir. Bu dayanma əslində fiziki yox, mənəvi dayanmadır, düşünmək, hesabat vermək, özünü tanımaq məqamıdır.
Sona Vəliyeva əsərdə zamanla insan arasında dialoq yaradır. Bu dialoq açıq şəkildə yazılmasa da, alt qatlarda hiss olunur. İnsan zamanla danışır, ona suallar verir. “Nəyi itirdim?”, “Nəyi qazandım?”, “Nəyi deməyə gecikdim?” Bu sualların cavabı isə çox zaman sükut olur. Zaman cavab vermir, çünki onun dili söz deyil, axındır. O, cavabı ötüb keçməklə verir.
Əsərdə söz anlayışı xüsusi yer tutur. Söz burada yaddaşdır. İnsan yaşadıqlarını sözə çevirdikcə onları unudulmaqdan xilas edir. Zaman hər şeyi aparmaq gücünə malik olsa da, söz onun qarşısında bir müqavimət formasıdır. Şair üçün yazmaq zamanın əlindən xatirələri geri almaqdır. Bu mənada söz həm də üsyandır. Sükut edən zamana qarşı danışan söz.
Zamanın sükutu isə qəribə bir fəlsəfi çalar daşıyır. Sükut burada boşluq deyil. Əksinə, sükut doludur, xatirələrlə, nisgillə, yarımçıq qalmış arzularla. İnsan zamanın sükutunu eşidə biləndə artıq yetkinləşmiş olur. O, anlayır ki, hər keçən an geri dönməzdir və hər susqunluq içində gizli bir həqiqət var.
“Zamanın qapısında dayanan insan” obrazı həm də var olmanın çalarlar daşıyır. Bu insan öz varlığının faniliyini dərk edir. O bilir ki, zamanın qapısı daim açıqdır və hər kəs bir gün o qapıdan keçəcək. Lakin məsələ keçməkdə deyil, məsələ həmin qapının önündə dayanarkən nə düşündüyündə, nə hiss etdiyindədir. Bu dayanma anı insanın özünə qayıdışıdır.
Əsərin poetik dili axıcı və dərin simvolikadır. Müəllif konkret hadisələri geniş təsvir etmədən ümumiləşmiş hisslər yaradır. Oxucu mətni oxuyarkən öz zamanını xatırlayır, öz ötüb keçən illərini düşünür. Bu da əsərin gücüdür. Fərdi duyğunu ümumbəşəri həqiqətə çevirmək.
Burada zaman bir düşmən deyil, lakin dost da deyil. O, neytral bir hakim kimidir. Hər kəsə eyni sürətlə yanaşır, amma hər kəs üçün fərqli nəticələr doğurur. İnsan zamanın içində böyüyür, sevir, itirir, tapır və sonda anlayır ki, zaman onun həyatının həm müəllifi, həm də şahididir.
Sözün yaddaşı isə bu müəllifliyə alternativ bir həqiqət yaradır. Əgər zaman hadisələri silirsə, söz onları yenidən qurur. Əgər zaman insanı aparırsa, söz onu saxlayır. Bu baxımdan Sona Vəliyevanın əsəri həm xatirə kitabıdır, həm də zamanla aparılan daxili mübarizənin poetik etirafıdır.
Zamanın qapısında dayanan insan sonda anlayır ki, zamanın qarşısında gücsüz olsa da, söz vasitəsilə öz izini qoya bilər. O, yaşadıqlarını ifadə etdikcə faniliyin içində əbədilik toxumu səpir. Bu isə sənətin ən böyük missiyasıdır, keçəni yaşatmaq, susanı danışdırmaq, ötəni xatirəyə çevirmək.
Beləliklə, “Zaman xəbərsiz ötdü” əsəri zamanın səssiz hökmü ilə insanın söz vasitəsilə dirənişi arasında qurulan dərin bir poetik fəlsəfədir. Bu əsərdə zaman axır, insan dayanır, zaman susur, söz danışır. Zaman keçir, amma yaddaş qalır. Və insan zamanın qapısında dayanaraq anlayır ki, ömrün əsl mənası ötən anları necə xatırlamaq və onları hansı sözlərlə əbədiləşdirməkdədir.
Sona Vəliyevanın “Zaman xəbərsiz ötdü” əsəri poetik düşüncənin zaman və yaddaş müstəvisində qurduğu fəlsəfi bir körpüdür. Bu əsərdə zaman sadəcə xronoloji ölçü vahidi deyil, insan taleyinin səssiz müşahidəçisi, ömrün kölgə kimi uzanan həqiqətidir. Müəllif zamanın xəbərsiz ötüşünü bir ağrının, bir nisgilin, bir də gecikmiş anlayışın simvolu kimi təqdim edir. Əsərin mərkəzində dayanan əsas ideya budur ki, insan çox zaman yaşadığı anın fərqinə varmır, lakin o an keçmişə çevriləndə dəyər qazanır. Zamanın sükutu burada həm də danışmayan, amma hər şeyi öz yaddaşında saxlayan bir qüvvədir.
Şairə zamanla insan arasındakı münasibəti lirizmlə fəlsəfənin vəhdətində təqdim edir. Hər misrada keçmişə dönüb baxmaq ehtiyacı, itirilmiş anların sızıltısı duyulur. Zaman xəbərsiz ötür, çünki insan gündəlik qayğıların içində onun addımlarını eşitmir. Lakin yaddaş həmin addımların izini qoruyur. Bu mənada söz yaddaşın daşıyıcısına çevrilir. Söz yazıya köçdükcə zamanın sükutunu pozur, onu danışdırır. Sona Vəliyevanın poetik dili də məhz bu danışdırma gücü ilə seçilir. O, xatirələri bədii obrazlara çevirərək oxucunu öz daxili dünyasının səyahətinə aparır.
Əsərdə nostalji motivləri ilə yanaşı, taleyə təmkinli yanaşma da var. Müəllif nə zamanla savaşır, nə də onu ittiham edir. Əksinə, zamanın keçiciliyini qəbul edir və bu keçiciliyin içində əbədi olanı, insanın duyğularını və xatirələrini ön plana çəkir. Bu yanaşma əsəri yalnız şəxsi etiraf səviyyəsində saxlamır, onu ümumbəşəri məna daşıyan bir poetik mətnə çevirir. Çünki hər oxucu öz həyatından bir parçanı bu misralarda tapır.
Sözün yaddaşı anlayışı əsərdə xüsusi yer tutur. Zaman ötür, lakin söz qalır. Yazılmış hər misra keçmişin möhürüdür. Müəllifin bədii üslubu axıcı, səmimi və duyğusal çalarlıdır. O, mürəkkəb fəlsəfi fikirləri sadə və anlaşıqlı obrazlarla təqdim edir. Bu sadəlik zahiri sadəlikdir, əslində isə dərin mənalar qat-qat alt qatda gizlənir.
Yaddaş bu əsərdə qaranlıqda yanan bir çıraq kimidir. Keçmişə baxış ağrı ilə yanaşı, bir aydınlanma da gətirir. İnsan yaşadığı hadisələrin mənasını çox zaman sonradan anlayır. “Zaman xəbərsiz ötdü” əsərində də keçmişə baxış yalnız kədər deyil, həm də özünüdərk prosesidir. Müəllif xatirələrə qayıdarkən onları idealizə etmir, əksinə, olduğu kimi qəbul edir. Bu qəbul etmə isə mənəvi yetkinliyin göstəricisidir.
Keçmiş burada donmuş şəkil deyil, canlı və hərəkətli bir məkandır. O, yaddaşın işığında yenidən qurulur, yenidən yaşanır. Müəllif zamanın sükutunu sözün yaddaşı ilə pozaraq keçmişə yeni nəfəs verir. Oxucu bu məqamda anlayır ki, insan ömrü keçmiş, indi və gələcək arasında bölünsə də, onları birləşdirən əsas körpü yaddaşdır.
Sona Vəliyevanın əsəri göstərir ki, zaman xəbərsiz ötə bilər, lakin insan onu söz vasitəsilə saxlayır. Söz yaddaşa çevrilir, yaddaş isə şəxsiyyətin özülünü təşkil edir. Bu baxımdan “Zaman xəbərsiz ötdü” yalnız zamanın axını haqqında deyil, həm də insanın öz varlığını dərk etməsi haqqında yazılmış poetik-fəlsəfi bir manifestdir. Burada zaman susur, amma söz danışır, illər ötür, amma yaddaş yaşayır.
Sona Vəliyevanın “Zaman xəbərsiz ötdü” əsəri insanın zaman qarşısındakı kövrəkliyini, yaddaşın müqəddəs yükünü və sükutun içində gizlənən fəlsəfi dərinliyi özündə birləşdirən poetik mətn kimi diqqəti cəlb edir. Bu əsər zahirdə sadə zaman axarını təsvir etsə də, mahiyyət etibarilə insan ömrünün səssiz keçidlərini, duyğuların görünməyən qatlarını və ruhun öz-özü ilə dialoqunu təqdim edir. Burada zaman hadisələrin xronoloji ardıcıllığı deyil, daxili yaşantıların ölçü vahididir. O, saatın əqrəblərində deyil, qəlbin döyüntüsündə hərəkət edir.
Əsərin əsas poetik dayaqlarından biri sükut anlayışıdır. Sükut burada boşluq deyil, əksinə, ən dolu məqamdır. Müəllif sükutu danışdırır, onu insanın iç dünyasının dili kimi təqdim edir. Sözün bitdiyi yerdə sükut başlayır və məhz həmin anda ruh öz həqiqi səsini eşidir. Bu sükut zamanın xəbərsiz ötüşünü daha dərindən hiss etdirir, çünki insan səs-küylü anlarda deyil, sakitlikdə ömrün keçdiyini anlayır. Zamanın xəbərsiz ötüşü də məhz bu səssizlikdə baş verir. Nə təntənə, nə xəbərdarlıq, nə də geriyə dönüş imkanı ilə.
Tənhalıq əsərdə kədərli bir qapanma kimi yox, daxili özünüdərk mərhələsi kimi təqdim olunur. Lirik “mən” tək qalanda əslində öz ruhuna yaxınlaşır. Tənhalıq burada qaranlıq deyil, düşüncənin işığıdır. İnsanın özü ilə üz-üzə qalması, xatirələrin sükut içində yenidən canlanması və keçmişin pıçıltılarının eşidilməsi daxili harmoniya axtarışının əsas mərhələləridir. Müəllif göstərir ki, insan yalnızlıqdan qaçdıqca özündən uzaqlaşır, onu qəbul etdikcə isə bütövləşir.
“Zaman xəbərsiz ötdü” əsərində söz və yaddaş arasında xüsusi bir bağ qurulur. Söz yaddaşın daşıyıcısıdır, zamanın unudulmağa məhkum etdiyi anları qoruyan bir körpüdür. Zaman ötür, lakin söz qalır. Bu baxımdan müəllifin poetik dili həm nostalji, həm də fəlsəfi çalarlarla zəngindir. O, keçmişi romantikləşdirmir, amma onun izlərini dərin hörmətlə xatırlayır. Yaddaş burada yalnız xatırlama aktı deyil, həm də mənəvi varlığın davamıdır.
Əsərdə daxili harmoniya anlayışı xüsusi yer tutur. Harmoniya zahiri sakitlik deyil, daxili ziddiyyətlərin barışıdır. Zamanın ötüşü, tənhalığın gətirdiyi düşüncə, sükutun yaratdığı dərinlik insanı daxili tarazlığa aparır. Müəllifin poetik düşüncəsində həyatın ən böyük müdrikliyi qəbul etməyi bacarmaqdır. Ötən zamanı, dəyişən duyğuları, qaçılmaz ayrılıqları. Bu qəbul sükutla başlayır və sözlə tamamlanır.
“Zaman xəbərsiz ötdü” əsəri insan ömrünün səssiz dramını və eyni zamanda onun mənəvi gözəlliyini ifadə edən dərin fəlsəfi-poetik mətndir. Burada zaman bir axar, sükut bir dil, tənhalıq bir məktəb, söz isə yaddaşın əbədiyyətidir. Müəllif oxucunu səs-küylü dünyanın içindən çəkib ruhun sakit limanına aparır və xatırladır ki, bəzən ən böyük həqiqətlər insanı sükutun içində əbədiyyətə aparır.
Sona Vəliyevanın “Zaman xəbərsiz ötür” əsəri insan ömrünün səssiz axarını, yaddaşın qoruyucu gücünü və sözün əbədiyyətə doğru irəliləyişini poetik-fəlsəfi müstəvidə təqdim edən dərin mətnlərdən biridir. Bu əsərdə zaman yalnız keçid deyil, həm də susqun bir şahiddir. Söz isə həmin sükutun içində doğulan və onu mənalandıran ilahi nəfəsdir.
Zaman əsərdə səssizdir. O danışmır, xəbər vermir, izah etmir, sadəcə ötür. Bu səssizlik təsadüfi deyil, müəllif zamanın məhz sükut içində ən güclü təsirə malik olduğunu göstərir. İnsan gündəlik həyatın qayğıları içində zamanın keçdiyini hiss etmir, lakin bir anlıq dayanıb sükuta qulaq asdıqda onun xəbərsiz addımlarını duyur.
Zamanın sükutu insanı düşünməyə vadar edir. Çünki zaman qışqıraraq deyil, pıçıltı ilə dəyişir. Ömrün ən mühüm anları da çox vaxt səssiz baş verir. Biir baxışda, bir xatirədə, bir ayrılıqda. Müəllif bu səssizliyi həyatın fəlsəfi reallığı kimi təqdim edir. Zaman öz hökmünü elan etməz, lakin hər şeyi dəyişər.
Əsərdə söz də maraqlı şəkildə sükutla bağlıdır. İlk baxışda söz danışmaq, ifadə etmək, səsləndirmək deməkdir. Lakin müəllif göstərir ki, sözün həqiqi gücü onun sükutla təmasında yaranır. Söz sükutdan doğur və yenidən sükuta qayıdır.
Sözün sükutu, deyilməyənlərin, içdə saxlanılanların, ürəkdə gizlənənlərin məkanıdır. Bəzən insan ən dərin hisslərini ifadə edə bilmir. Həmin an söz susur, lakin məna yaşayır. Bu, sözün zahiri yox, daxili varlığıdır. Müəllif üçün söz yalnız fonetik hadisə deyil, ruhun enerjisidir.
Sözün sükutu həm də məsuliyyətdir. Çünki hər deyilən söz zamanın yaddaşına yazılır. Susulan söz isə vicdanın yaddaşında qalır. Bu baxımdan əsər oxucunu düşünməyə çağırır. Danışmaqmı daha güclüdür, yoxsa susmaqmı?
Zaman ötür, lakin söz qalır. İnsan ömrü fanidir, amma söz yaddaş vasitəsilə əbədiyyət qazanır. Müəllif poetik dili ilə göstərir ki, söz zamanın sükutuna qarşı bir müqavimətdir. O, keçmişi qoruyur, xatirələri yaşadır, duyğuları nəsildən-nəslə ötürür.
Sözün əbədiyyətə yürüşü yaddaşdan başlayır. Yaddaş sözə sığınır, söz isə yaddaşı qoruyur. İnsan zamanın axarında itib getməmək üçün sözə ehtiyac duyur. Yazılan hər misra, deyilən hər fikir əslində zamanın qarşısında qoyulan mənəvi izdir.
Müəllifin poetik dünyasında söz müqəddəsdir. O, insanın daxili harmoniyasını qurur, tənhalığın ağrısını yüngülləşdirir, sükutun boşluğunu mənalandırır. Söz burada təkcə ünsiyyət vasitəsi deyil, varlığın davamıdır.
Nəticə olaraq, “Zaman xəbərsiz ötür” əsəri bütövlükdə insanın zamanla, sükutla və sözlə münasibətini əks etdirən fəlsəfi-poetik manifestdir. Burada zaman sükutla hökm edir, insan tənhalıqla dərk edir, söz isə yaddaşla əbədiyyətə qovuşur.
Müəllif oxucunu bir həqiqətə yaxınlaşdırır. Həyatın ən böyük səsi sükutdur, ən böyük iz isə sözdür. Zaman susaraq ötür, lakin söz danışaraq qalır. İnsan ömrü keçicidir, amma onun mənəvi izi, sözü əbədiyyətə doğru yol alır.
Bu əsər bizə öyrədir ki, zamanın sükutundan qorxmamalıyıq. Çünki məhz həmin sükutda söz doğulur və insan ruhu öz həqiqi harmoniyasını tapır. Zaman ötür, lakin söz yaşayır və yaşatdığı müddətcə insan da yaşayır, doğulur.