SONA VƏLİYEVA

QOYMA DARIXIM

Qoyma bu yağmurda darıxam, Allah,
yarpaqtək tökülüb, itib gedərəm.
Könlümün qapısı payıza açıq,
rüzgar qəfil qopar, itib gedərəm.

Eşqin ayrılığı vüsalda gözəl,
yarpaq xatirələr, xəzəldi, xəzəl.
Darıxmaq yer-göydən, bəlkə də, əzəl,
məni darıxmaqdan qoru, Allahım.

Mən uşaq kimiyəm sözə aldanan,
bir payız qılıqlı üzə aldanan.
Səndən dözüm gəlsə, bəlkə, dayanam,
Məni darıxmaqdan qoru, Allahım.

Ruhumun işığı bədənə sığmaz,
Tanrı sovqatıdır, kimsələr duymaz.
Sol əlin yığdığın sağ əl saxlamaz,
beləcə, boş əllə bitib gedərəm.

Bu mənəm – bir ömür darıxan adam,
yağışla dərdləşən, danışan adam.
Mən yerdə qəribəm, göyə naşıyam,
məni darıxmaqdan qoru, Allahım.

KÖLGƏM

Günəş,
işıq, Tanrının yer üzünə düşən
əksi,
yaraşığı.
Kölgəm işığın əksi,
işığın təzadı,
və ya Tanrının görünməyən tərəfi,
yozulmayan adı.
Kölgəm özümə xof yaradır.
Kölgəm işığın
ağ fərəhini
uda-uda böyüyər.
Mən kiməm?
Və ya kimdi kölgəm?
Yaxud da içimdəki lal “mən”in
mənimlə yaşayan,
böyüyən,
hər şeyi bölüşən
hərəkət əkizi...
Bəzən kölgəmin də görünən kölgəsi,
heyrətin özü...
Mən işığa qovuşan gün,
kölgəm yer üzündən çəkiləcək.
Bütün xatirələri
işıq bağlamasına yığıb,
yola çıxacaq,
heç kimə görünmədən,
sehrini,
sirrini qoruyacaq.
Qəfil qeyb olacaq.

VƏSİYYƏT

Mən öləndə başdaşı yerinə
bir başağacı –
gilas ağacı əkin qəbrim üstündə...
Yarpaq-yarpaq xatirələrdən
həmsöhbət olum günəşlə...
Baharda çiçəkləyən ağacda
təbəssümümü görüb
donmayın.
Qoy ağac dilində,
dualarım tək doğmalar üçün deyil,
budaq-budaq böyüyüb
el-obamı bürüsün.
Siz başağacı əkin,
bəhrəsindən
bir ovuc meyvəyə pulu yetməyən
bir yolçu,
bir tənha kimsəsiz dərsin,
görüm ki, yenə də insanlara gərəyəm...
Ya da leysan yağışda,
nəfəskəsən istidə
yoldan ötənlərə
bilim ki, kölgəyəm,
çətirəm...
Siz başdaşı yerinə
bir ağac əkin.
Mən ümid adamıyam,
torpaqdan güc alınca
ümidlərdən,
könlünüzdən,
yaddaşlardan ağac kimi göyərim.
Yadınızdamı,
“Adam unudulanda ölür” – deyirdim.